Als je door Breda wandelt, voel je de unieke sfeer die deze stad uitstraalt. Maar wat als ik je vertel dat er een verborgen parel is in het hart van deze stad, een plek die niet alleen de lokale bewoners aanspreekt, maar ook bezoekers van ver komt. Deze plek is Oprins Breda.
Oprins Breda is meer dan een typische horecagelegenheid. Het is een ontmoetingsplek, een inspiratiebron en een creatief platform. Hier geniet je niet alleen van smakelijke gerechten en dranken, maar je ervaart ook een gevoel van gemeenschap en verbondenheid. De eigenaren hebben de missie om kwaliteit, creativiteit, en gezelligheid te combineren.
Wanneer je Oprins binnenstapt, word je verwelkomd door een warme en uitnodigende sfeer. De inrichting is modern, maar met een knipoog naar de rijke geschiedenis van Breda. De muren vertellen verhalen, de verlichting creëert een gezellige ambiance, en de muziek maakt de ervaring compleet. Je merkt direct hoe de mensen hier samenkomen.
Het menu van Oprins Breda is gevarieerd en biedt voor ieder wat wils. Van een uitgebreid ontbijt met vers gebakken brood en huisgemaakte jams tot een lekkere lunch met salades, sandwiches en soep. Iedere hap is een belevenis. In de avond kun je genieten van een diner dat bestaat uit seizoensgebonden ingrediënten, met aandacht voor lokale producten.
Oprins Breda organiseert regelmatig evenementen die de gemeenschap samenbrengen. Denk aan live muziekavonden, workshops, en themafeesten. Deze evenementen zijn een uitgelezen kans om nieuwe mensen te ontmoeten en deel uit te maken van de bruisende levensstijl van Breda. Zo is er vaak een open mic-avond waar lokale talenten het podium betreden. Dit biedt een unieke kans om te genieten van lokale artiesten en hun creativiteit te ervaren.
Lees ook: Duik in de Geschiedenis van Autobedrijven
Oprins Breda is niet alleen een horeca-onderneming; het is ook een plek waar creativiteit bloeit. De uitnodigende ruimte nodigt aan tot brainstormsessies, bijeenkomsten of zelfs een dagje werken buiten kantoor. De combinatie van een bruisende sfeer en goede koffie maakt het de perfecte locatie om productief te zijn.
De eigenaren van Oprins Breda geloven sterk in de kracht van de lokale gemeenschap. Daarom werken ze samen met lokale producenten en kunstenaars om een unieke ervaring te bieden. Dit stimuleert niet alleen de lokale economie, maar maakt de ervaring voor jou als bezoeker ook authentiek en bijzonder. Een voorbeeld daarvan is de samenwerking met lokale brouwerijen voor hun drankselectie.
Wat Oprins Breda echt onderscheidt, is de warme en persoonlijke service. Het personeel is vriendelijk, ervaren en altijd bereid om je te helpen met aanbevelingen. Je voelt je meteen welkom en gewaardeerd. Dit maakt je bezoek nog specialer, omdat je niet alleen geniet van lekker eten, maar ook van een geweldige ervaring.
Oprins Breda is centraal gelegen, waardoor het makkelijk bereikbaar is met het openbaar vervoer. Daarnaast zijn er voldoende parkeerplaatsen in de buurt voor wanneer je met de auto komt. De openingstijden zijn ruim, zodat je op elk moment van de dag kunt genieten van dit pareltje.
Of je nu op zoek bent naar een plek om te ontspannen, te genieten van lekker eten, of om creatief aan de slag te gaan, Oprins Breda biedt het allemaal. Breng binnenkort een bezoek en ervaar zelf de magie van deze bijzondere plek.
Lees ook: Betrouwbaar auto-onderhoud
Om de context van de regio Breda beter te begrijpen, is het belangrijk om de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in herinnering te roepen.
Zo’n 42 kilometer is de Liberation Route Brabant van Brabant Remembers. Ik plakte er een lus Alphen aan vast en heb diverse adressen in Gilze en Rijen bezocht die niet bij de route hoorden. Zo kwam ik vandaag op een totaal van 77 kilometer, heel wat meer dan vooraf verwacht. En dat met een temperatuur van dertig graden… Voor de informatie in Gilze en Rijen bedank ik Heemkring Molenheide.
Ik fietste ergens tussen Alphen en Gilze toen de telefoon ging: Ton van den Hoof, beleidsmedewerker van Traditiekamer Vliegbasis Gilze-Rijen. Ik was die ochtend nog welkom! De rondleiding van zijn collega Tinus Konings was enorm interessant; twee uur lang nam hij alle tijd voor mij.
Twee verhalen die er voor mij uitsteken binnen deze lange route, hebben te maken met camouflage. De Duitsers waren een meester in het vermommen: een kazerne vol Duits personeel leek vanuit de lucht net een Brabants dorpje met boerderijen en niet ver van mijn vertrekpunt in Riel lag een schijnvliegveld in de bossen: geallieerde piloten werden voortdurend misleid. Leer er alles over in deze blog.
Ik parkeer mijn auto op de plek van mijn eerste verhaal, in het dorpje Riel (2.000 inwoners), hoek Dorpstraat en Beatrixstraat. Hier staat een bijzonder beeld in de tuin van een inwoner van het dorp. Karl-Heinz Rosch was een Duitser die opgeroepen werd voor de Wehrmacht. Hij werd ingekwartierd op de boerderij van de familie Kilsdonk in Goirle en dat gezin kon goed met Rosch opschieten. Hij waarschuwde ze zelfs als er hoge officieren langskwamen; konden zij mooi hun radio en de fietsen verstoppen.
Lees ook: Overzicht Autoservice Den Blanken
Op vrijdag 6 oktober 1944 wordt er hier enorm gevochten en als Rosch en zijn kameraden uit de boerderij rennen, ziet hij de twee kinderen Toos en Jantje Rosch op het erf spelen. De andere Duitsers rennen door naar hun kanon, maar Rosch rent naar de twee peuters en neemt ze onder zijn arm. Dankzij de soldaat zitten ze veilig in de schuilkelder als er even later een mortiergranaat inslaat precies op de plek waar de twee speelden. Karl-Heinz Rosch werd daarbij dodelijk geraakt. Hij was 18 jaar oud.
Het verhaal kreeg in 2005 bekendheid en een raadslid maakt zich hard voor een standbeeld. Er komt ophef. De Duitsers hebben in deze omgeving mensen geëxecuteerd, we kunnen nu toch niet een van hen eren met een beeld? Het beeld komt er toch, maar waar moest het komen te staan? Het gemeentebestuur van Goirle vond de kwestie erg gevoelig liggen en wilde geen medewerking verlenen aan plaatsing. Leo Vermeer uit Riel, opgegroeid in de buurt van de boerderij van Kilsdonk, kwam met de oplossing: zijn eigen voortuin. Sindsdien staat het beeld hier, bij deze woning an de Dorpsstraat. Het werd in 2008 onthuld. Jan en Toos Kilsdonk waren daarbij, net als twee stiefbroers van Karl-Heinz Rosch.
Het Bels Lijntje was een spoorlijn tussen Tilburg en Turnhout. Begin jaren 90 verdwenen alle spoordelen, het tracé werd al jaren niet meer gebruikt. Nu ligt er een prachtig fietspad en via dit pad rijd ik weg van Riel, in de richting van het dorp Alphen.
In de Tweede Wereldoorlog is door Duitsland het vliegveld Gilze-Rijen in gebruik genomen; straks veel meer hierover. Sindsdien was deze regio niet veilig: er waren voortdurend bombardementen van de geallieerden. Om te voorkomen dat het vliegveld vernietigd zou worden, realiseerde de Duitsers schijnvliegveld De Kiek: zij noemden het Scheinflugplatz Kamerun. Er kwamen drie fake startbanen, nephangars en met houten nepvliegtuigen probeerden de Duitsers geallieerde vliegers te misleiden. Steeds als er bommenwerpers van de geallieerden in aantocht waren, kwamen de soldaten in actie. Ze trokken houten vliegtuigjes over rails heen en weer en schenen met grote lichten in de lucht.
In 2019 is dit bosgebied helemaal opnieuw ingericht, zodat we nu optimaal kunnen leren en herbeleven. Een geweldig initiatief! De bunker die er al die tijd gestaan heeft, is opgeknapt. Ook is er een stalen vliegtuig geplaatst, een replica van een Messerschmitt. Schijnvliegveld: ik had nog nooit van het fenomeen gehoord.
Met een omweg fiets ik naar Alphen. In het buurtschap Alphen-Oosterwijk houd ik halt bij een boerderij uit de achttiende eeuw, die is ingericht met voorwerpen uit het boerenleven van vroeger. Hier woonden Jan en Jonneke Segers, die door hard werken hun boerderij uitbouwen. Er komen vijf kinderen. Eind augustus 1939 valt er een envelop op de deurmat. Omdat Jan in dienst is geweest, moet hij zich nu, bijna 35 jaar oud, melden voor de algemene mobilisatie. Hij zit aanvankelijk niet ver van huis, maar kort na de Duitse inval in Polen wordt Jan ingekwartierd in Veenendaal, vlakbij de Grebbeberg. Weer niet veel later bevalt Jonneke van een zesde kind. Jan krijgt één dag verlof: 24 uur om de urenlange reis te maken, er te zijn voor zijn gezin en dan weer op tijd terug te zijn. Gelukkig weet hij iets te ritselen bij een dokter; die maakt een briefje dat een extra dag verlof echt noodzakelijk is voor het gezin. Niet voor te stellen: je kindje komt ter wereld en je mag alleen maar even binnen komen wippen om dat geluk te aanschouwen. Voor hij het wist, bevond hij zich weer tussen de soldaten.
Tijdens de strijd om de Grebbeberg, van 11 mei tot 13 mei 1940, vochten duizenden Nederlandse militairen tegen een Duitse overmacht. Er sneuvelden 424 landgenoten. Er is hier in de straat ook nog een kleine kapel, in 1947 gebouwd naar aanleiding van de bevrijding van Alphen. In de kapel is zelfs nog een gevelsteen ingemetseld uit 1611, met het wapen van Prins Maurits, heer van stad en land van Breda.
Via knooppunt 72 (buurtschap Druiswijk), 67, 20 en 66 rijd ik door een prachtig bosgebied naar Alphen. Het is voor negen uur al heel warm aan het worden en gezinnen maken zich op voor een leuke dag aan recreatieplas ’t Zand. Ik maak wat foto’s van de lichtstralen van de zon die door gaten in het bladerdak op de paden voor me schijnen. Het is lastig fotograferen met die laaghangende ochtendzon. Ik had er ook al last van bij de boerderij van Segers, nu krijg ik het oorlogsmonument in de kern van Alpen amper vastgelegd. Het monument staat op het W. Binckplein, voor de kerk. Het is een gemetselde muur met een betonnen plaat met daarin een kruis. Aan de ene kant is een plaquette aangebracht die de omgekomen inwoners van Alphen herdenkt.
Aan de Molenstraat ligt de algemene begraafplaats en direct bij binnenkomst zie ik rechts de oorlogsgraven. Op een rij liggen de graven van Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog; daarachter een erehof met achttien Poolse oorlogsgraven. Vijf van de Nederlandse slachtoffers zijn soldaten die gesneuveld zijn in de meidagen van 1940, de zesde was lid van het verzet en werd gedood in 1944.
Ik moet na Alphen gaan fietsen in de richting van Gilze. Ter hoogte van Chaamseweg 45 staat een duidelijk bord dat me een pad langs een akker instuurt. ‘Fusilladeplaats oktober 1944’. Na 750 meter kom ik aan bij een luisterzuil. Ik ben overigens geen fan van de werking van deze zuilen van Liberation Route Europe. Je moet aan een wiel blijven draaien om het hele verhaal te horen; tijdens de lange fietstochten heb je echter af en toe behoefte om te zitten en te luisteren. Ik wil helemaal niet aan zo’n wiel blijven draaien, zeker niet als hij stroef draait, zoals hier. En dan ook nog halverwege stopt. Ik ga niet opnieuw beginnen: gelukkig staan alle audio-bestanden ook online. Ik had de luisterzuilen fijner gevonden als er gewoon drie knopjes op gezeten hadden, de verhalen in het Nederlands, Duits en Engels. Zitten, luisteren.
In dit gebied woedde op 6 oktober 1944 een felle strijd. Poolse soldaten probeerden de Duitsers terug te dringen, maar ondervonden hevige weerstand. Ondertussen bleven de bezetters op jacht naar onderduikers en Nederlanders die hen onderdak boden. Bij de geringste verdenking ging men over tot rigoureuze maatregelen. Bij Toon Oomen zaten twee mensen uit het verzet ondergedoken. Toen het te heet onder hun voeten werd, zijn die twee vertrokken. Snel na hun vertrek stonden er zeven Duitse soldaten aan de deur. Toon, zijn buurman Felix Roelen en onderduiker Willy van den Corput werden na een korte ondervraging meegenomen. Hier, op deze plek in de Alpense Bossen, moesten ze in een droge sloot liggen, met hun gezicht naar beneden. Ze werden zonder pardon gefusilleerd - op zo’n driehonderd meter van hun eigen boerderijen. Felix Roelen werd getroffen in zijn nek, maar bleek uiteindelijk niet dodelijk getroffen. Hij lag uren buiten bewustzijn in de sloot en werd wakker met een laag zand over zijn lichaam. De twee anderen lagen naast hem, levenloos. Felix overleefde de oorlog. Een wonder. Toon Oomen ligt op de begraafplaats die ik zojuist bezocht, in Alpen.
Terug naar de route zoals ik hem in mijn handen heb, terug naar knooppunt 67. Ik kom voor het eerst langs lange hekken met prikkeldraad erop, om de zoveel meter voorzien van een bord met daarop een waakhond. Het terrein van vliegbasis Gilze-Rijen is zo’n 650 hectare groot, leer ik later. En op dit moment word ik gebeld door een medewerker van de Traditiekamer Vliegbasis Gilze-Rijen, een soort museum met het luchtvaarthistorisch cultuurgoed uit de regio. Ton van den Hoof geeft aan dat ze weliswaar gesloten zijn, maar dat ik straks bij de slagboom van de vliegbasis van de luchtmacht de naam van zijn collega mag noemen, dan komt hij me halen.
Vanaf knooppunt 67 is het een kilometer of vier rijden en dan rijd ik Gilze binnen. Het dorp werd ontzettend vaak getroffen tijdens de talrijke bombardementen op het vliegveld. Engelse en Amerikaanse vliegtuigen probeerden zeer regelmatig het vliegveld schade toe te brengen, maar de bommen vielen ook op Gilze. De lijst van bombardementen is lang. Zo werd het centrum van Gilze op 10 februari 1944 zwaar getroffen en bij het Amerikaanse bombardement van 5 juli 1944 vielen er 21 burgerslachtoffers. De inwoners keken dan ook uit naar de bevrijding, die op 27 oktober 1944 eindelijk kwam. Terwijl de Poolse soldaten Gilze naderden, bliezen de terugtrekkende Duitse soldaten die maand ook nog eens de watertoren, het raadhuis, de molens en de kerk op.
Eerder bezocht ik Meijel en Overloon, die zware oorlogsjaren hebben gekend. Bij de kerk weer een luisterpaal: herinneringen van Gerrit Jacobs worden voorgelezen. Hij maakte 1944 mee als 14-jarige jongen. Een zware explosie rukte de dikke muren van de kerk met geweld uiteen, vier Duitsers zorgden voor een grote ravage. Informatie over dit voorval en andere tragedies in Gilde leer ik vooral kennen via bordjes in de straten: de lokale heemkunde zorgde voor een goede herinneringsroute.
De begraafplaats van Gilze, enigszins verstopt achter de kerk, bevat de graven van tien Britse gesneuvelden. In het midden van deze graven ligt een graf van een Nederlandse sergeant die in 1947 om het leven kwam op vliegbasis Gilze-Rijen. Er is ook een gezamenlijk grafmonument voor alle burgerslachtoffers; een erehof met veertig graven van inwoners van Gilze die zijn omgekomen in de Tweede Wereldoorlog. Het monument staat in de schaduw van de Klokkenstoel, die de bevrijding van het dorp herdenkt. Een monument uit 1994, maar de klok in de constructie is uit 1651.
Ik kom bij die kerk via de Kerkstraat, waar ik een foto maak van Zorgcentrum Sint Franciscus. Ik leerde op de site Traces of War dat oudere inwoners geheel onverwachts op last van de Duitse bezetter hun woningen moesten verlaten, vlak voor oudejaarsavond 1943. De meeste konden worden opgevangen in een gasthuis in Dongen. De inboedel werd opgeslagen in bergruimte die de inwoners van Gilze spontaan aanboden: zolders, leegstaande leerlooierijen, huizen.
In de omgeving van de kerk diverse tragedies. In de Raadhuisstraat werd bij een bombardement op 5 juli 1944 het gezin In ’t Ven onder het puin bedolven. Alleen de vader overleefde het bombardement, omdat hij naar zijn werk was. Er waren nog drie andere personen in het huis aanwezig en die kwamen ook om het leven. Op het Bisschop de Vetplein, waar nu een filiaal van Kruidvat zit, viel diezelfde dag een bom op de woning van het gezin Sikkenga. De bom trof ook de kelder waarin de bewoners schuilden. Moeder Sikkenga en zes van haar kinderen waren op slag dood. Drie kinderen en de vader overleefden het drama, omdat zij niet thuis waren. Schuin tegenover Kruid overigens een fraai herenhuis, Villa Mol. In maart 1941 moest de bewoonster op last van de Duitsers de villa verlaten. Na de bevrijding trokken er Britse soldaten in.
Op 26 februari 1945 viel er een V1 (onbemande straalvliegtuig) op twee huizen in de Lange Wagenstraat, nu is er een autobedrijf. In totaal vielen er negen slachtoffers: twee volwassenen en zeven kinderen. Doordat de voorgevel van de zuivelfabriek tegenover de huizen instortte, werden twee kinderen gedood. Zij stonden daar te wachten op een warme maaltijd. Een paar dagen later stierf nog een meisje aan haar verwondingen.
Ik passeer het oude raadhuis op de Nieuwstraat, nummer 22. Hier was tijdens de oorlog het lokale distributiekantoor gevestigd. Honderdvijftig meter verder, woensdag 4 september 1940. Kort na middernacht sloeg in dezelfde Nieuwstraat, vlakbij hotel De Kronen, een Duitse bommenwerper te pletter, volgeladen met kerosine en bommen. De situatie op de rampplek was onbeschrijflijk: hier een goed verhaal. Zeven burgers en de bemanning van het vliegtuig kwamen om het leven, drie woningen raakten totaal vernield.
Ik rijd naar het noorden, waar in 1939 een nieuw raadhuis werd opgeleverd. Ik schreef het hierboven al: op 10 oktober 1944 werd het verwoest toen de Duitsers zich terugtrokken uit de regio. In de nacht van 1 juni 1944 stortte in de korenvelden aan de Warande een Britse bommenwerper neer. Zes slachtoffers, waaronder twee Nederlanders.
Ik verlaat het dorp via de Ridderstraat en sta even stil bij nummer 60. Hier sloeg een onbemande V2-raket in op 20 maart 1945. Het huis is uit zijn voegen gerukt, twee kinderen raakten gewond, vijftig meter achter het huis was een enorme krater. Eén dorp. In 1940 maar zo’n 4.000 inwoners.
Een paar kilometer buiten het dorp Gilze ligt voormalig Duits Militair Kamp Prinsenbosch, ik verwees er al naar in mijn inleiding: opnieuw een goed voorbeeld van Duitse camouflage. De Luftwaffe nam eind 1940 ruim dertig hectare bos tussen Gilze en Chaam in beslag, met als doel een groot, luxe legeringskamp te bouwen. Eind 1941 was het hele complex klaar. Het kamp bestond uit ongeveer vijftig gebouwen van waaruit de militairen met een treintje naar het vliegveld Gilze-Rijen werden gebracht. Het kamp leek vanuit de lucht op een dorp, zodat er minder kans was op bombardementen door gevechtsvliegtuigen. Geen hoekige kazernes dus, maar prachtige hoeves. Bekijk de foto’s: knap hoe dit in een enorm tempo is gerealiseerd. In deze boerderijen kwamen kantoren, garages, badhuizen, magazijnen, kantines, een kegelbaan, een gevangenis en een munitie...
Deze historische context maakt de rol van bedrijven zoals Oprins in Breda des te belangrijker. Ze dragen bij aan het herstel en de wederopbouw van de lokale gemeenschap, en bieden een plek waar mensen samen kunnen komen en herinneringen kunnen delen.
Veelgestelde vragen over Oprins Breda:
- Zijn er vegetarische of veganistische opties beschikbaar? Zeker! Oprins heeft opties voor vegetariërs, veganisten en mensen met glutenintolerantie.
- Kan ik een ruimte reserveren voor een speciale gelegenheid? Ja, het is mogelijk om een ruimte te reserveren voor speciale gelegenheden.
Opel Astra bij Oprins Breda
Als u gaat voor kwaliteit zonder compromis, dan is deze Opel Astra een auto voor u. De aandrijving van deze Opel wordt verzorgd door een driecilinder motor en een handgeschakelde vijfversnellingsbak. Ook LED-dagrijverlichting en in delen neerklapbare achterbank zijn aan boord. De auto's van vandaag rijden niet alleen subliem, maar luisteren ook goed. Via een speciale app kunt u overal diverse functies controleren en de status van de auto inzien. De bediening van het audio-installatiesysteem en het navigatiesysteem gebeurt met knoppen op het stuur en als u wilt zelfs met uw stem. De audio is overigens voorzien van DAB-radio voor een altijd heldere ontvangst. Inparkeren zonder angst voor schade. De parkeersensoren helpen u om moeiteloos in de kleinste parkeervakken te manoeuvreren. Het hoort bij een intelligente auto als deze dat hij zelf in staat is om zijn omgeving in de gaten te houden. Dat doet deze Opel met een automatisch inschakelbare verlichting en een regensensor. Nooit te snel, altijd constant: dat is het voordeel van de aanwezige cruise control. Deze auto is voorzien van airconditioning, automatisch dimmende binnenspiegel, lederen stuur, isofix-aansluiting, centrale deurvergrendeling met afstandsbediening en boordcomputer. Pragmatisch en veilig als deze auto is, beschikt hij over diverse veiligheidssystemen. Met voorzieningen als hill hold functie en bandenspanningcontrolesysteem, bent u altijd veilig onderweg. Hebben we u nieuwsgierig gemaakt? Deze originele Nederlandse personenauto staat sinds 2017 op kenteken, is voorzien van een benzine-motor, heeft een maximum vermogen van 77 kW (105 PK) en een cilinderinhoud van 999 cc.De personenauto heeft een topsnelheid van 200 km per uur en bereikt vanuit stilstand de 100 km/u in 11,2 seconden. Het verbruik van deze personenauto is gemiddeld 4,4 liter per 100 km en hij weegt 1163 kg.
| Kenmerk | Waarde |
|---|---|
| Kenteken sinds | 2017 |
| Brandstof | Benzine |
| Vermogen | 77 kW (105 PK) |
| Cilinderinhoud | 999 cc |
| Topsnelheid | 200 km/u |
| Acceleratie (0-100 km/u) | 11,2 seconden |
| Verbruik | 4,4 liter per 100 km |
| Gewicht | 1163 kg |
Onderhoudsboekjes: Aanwezig (dealer onderhouden)
APK: Nieuwe APK bij aflevering
Motorrijtuigenbelasting: € 166 - € 182 per kwartaal
Of je nu op zoek bent naar deskundig heftruck onderhoud in Breda of een gezellige plek om te ontspannen, Breda biedt een scala aan mogelijkheden. Oprins Breda en de omliggende regio met zijn rijke geschiedenis en herinneringen maken een bezoek aan deze stad onvergetelijk.