In 1970 zorgde Opel voor een frisse wind in de middenklasse met de introductie van de Opel Manta. Deze sportieve coupé, het zustermodel van de Opel Ascona, betrad een groeiende markt en werd al snel een icoon. Laten we eens duiken in de geschiedenis van de Opel Manta en het verhaal achter het iconische embleem.
De Opel Manta A uit 1970.
De Geboorte van de Opel Manta
Het jaar 1970 bracht een aantal bijzonder fraaie auto’s voort. Eén van de opvallende nieuwelingen van dat jaar was de Opel Manta-A, die in september 1970 in Noord-Duitsland debuteerde. De fraaie en markant gestileerde coupé was een absolute verrijking van het wagenpark, en was een levenlang uit duizenden herkenbaar. Opel bouwde de eerste generatie van de Manta vijf jaar. De Duitsers schoten er mee in de roos.
De Manta en de iets later verschenen Ascona deelden het platform, de wielophanging en de 1,6-litermotoren. Net als de Opel GT maakten de Ascona en de Manta de oversteek naar de Verenigde Staten, waar de modellen een succesvolle internationale carrière beleefden.
Elektrische Opel Manta | OUD ÉN NIEUW | ANWB Autotest
Het Embleem: Een Gestileerde Manta Rog
Het embleem van de Manta in de vorm van een mantarog werd ontworpen op basis van foto’s van zeebioloog Jacques Cousteau. Daarom werd de Opel Manta ook gepresenteerd op het Timmerdorfer Strand aan de Oostzee.
Lees ook: Bekijk de volledige analyse van de Opel Grandland automaat.
Maar hoe werd dat logo dan bedacht? De gestileerde rog als logo van de Manta ontstond toen George Gallion - destijds Opels hoofdontwerper - kort voor de start van de productie van de Manta een bezoek bracht aan Jacques Cousteau. Gaillon: “We hadden de naam Manta al gekozen, want het gebruik van dierennamen voor auto’s paste helemaal in de tijdgeest. We wilden de nieuwe auto ook een fraai specifiek logo geven, maar hadden geen goed voorbeeld. Daar keek Gallion urenlang door Cousteaus archief met beelden van mantaroggen. Uiteindelijk vond hij een afbeelding van een gigantisch exemplaar, gezien van de onderkant tegen een heldere achtergrond.
De Opel Manta GT/E met kenmerkende zwarte details.
De Techniek en Uitvoeringen van de Manta A
Naar goed Opel gebruik was de Manta-A gedurende zijn loopbaan in tal van uitvoeringsvarianten en in combinatie met diverse motoren leverbaar. Opel verstond de kunst van maatwerk op het gebied van uitrusting toen al als geen ander. Dat was niet de enige reden dat de Opel Manta zo succesvol werd. De fraaie en karakteristieke vormgeving met de grote c-stijl, de frameloze zijruiten, het brede front met dubbele koplampen en het tamelijk slanke en vloeiende achtersteven met twee ronde achterlichten per zijde gaven de Opel Manta een eigen gezicht.
Zeker naar 1970 maatstaven was de Manta modern gelijnd. Bovendien was de fraaie koets verstevigd, en Opel sprak van een veiligheidskooi. Om in veiligheidstermen te blijven: de Manta-A had een een veiligheidsstuurkolom. Opel had dus nu opnieuw een antwoord op de toenemende vraag naar coupés, en de Duitse GM-dochter had bewezen dat het met die carrosserievariant wel raad wist. Ook modellen als de Kadett, de Rekord, de Commodore en de Olympia leenden zich bij uitstek voor een sportieve carrosserievariant, terwijl de Opel GT al een op zich staand model was.
Ook de Opel Manta was een eigenstandig model, hoewel hij natuurlijk technisch wél veel deelde met de later gepresenteerde Opel Ascona. Bovendien mocht de Manta A ook als gezinscoupé worden beschouwd, want hij werd als vijfzitter gepresenteerd.
Lees ook: Alles over de Opel Combo
In de vijf jaar dat de Manta A leverbaar was stond de koper een aardig aantal motoren ter beschikking. De Manta A debuteerde met de 1.6 CIH motoren (68 en 80 DIN-PK). Ook de 1.9 S motor (CIH, 90 DIN-PK)) kwam direct op het leveringsprogramma. In 1972 breidde Opel het motorenaanbod uit met de 1.2 S (OHV, 60 DIN-PK) en de absolute klapper in het Opel Manta-A gamma werd de 1.9E (105 DIN-PK) motor, die exclusief voorbehouden was aan de GT/E. Die motor werd overigens ook een tijd gebruikt in de Kadett GT/E. In de basis werden alle motoren gekoppeld aan een volledig gesynchroniseerde vier versnellingsbak. Voor het centrale motorengamma was ook een automaat beschikbaar.
Tegen het einde van de bouwperiode van de Manta-A paste Opel een aantal motoren vanwege wettelijke milieuvoorschriften (Benzinbleigesetz) aan. In de meeste gevallen resulteerde dit in een afname van vermogen, terwijl de 1.9 S door aangepaste carburatie het vermogensverlies als gevolg van milieuaanpassingen weer compenseerde.
Het onderstel bestond uit onafhankelijk opgehangen wielen vóór met schroefveren en draagarmen met verschillende lengtes. De achterwielophanging was een combinatie van schroefveren, en een starre achteras, die Opel aan een disselconstructie bevestigde. Een Zentralgelenk-Starrachse noemde Opel dat. Verder monteerde Opel een Panhardstang en langsarmen, om de zaak mooi stabiel te houden.
Qua uitrustingsniveau bediende Opel de klant- zoals gezegd- ook uitgebreid. De koper kon na verloop van tijd kiezen uit een standaard Manta, een Manta L, de Manta SR (een sportieve L variant), de GT/E én de luxe Berlinetta. De beschikbare motoren waren uitrustingsafhankelijk. Bovendien bracht Opel ook actiemodellen van de Manta-A op de markt. De laatste was ook de meest illustere: dat was de op de GT/E geënte Black Magic, die een zwarte kleurstelling kreeg was en opvallende oranje strepen op de flanken had.
Speciale Modellen en Varianten
- TE 2800: Een Belgische variant van de Opel Manta met een 2.8 Commodore motor, die echter nooit als Opel werd verkocht.
- Turbo Manta: Ontwikkeld door het Engelse Dealer Opel Team in 1974. De 1,9-litermotor werd voorzien van een turbo voor extra koppel. Er werden 28 exemplaren gebouwd bij Broadspeed.
- Opel Manta "1900 Sport Coupé": De Amerikaanse variant, uitsluitend leverbaar met de 1.900 motor (aangepaste technische specificaties, lage compressie). Voor 1975 verving Opel de carburatie door elektronische injectie.
De Opel Manta B CC GSi Exclusive Irmscher uit 1986.
Lees ook: Opel Astra uit 2000 taxeren
Het Einde van de Manta A en de Opkomst van de Manta B
De Opel Manta-A werd in augustus 1975 opgevolgd door de Manta-B. De eerste Manta generatie werd door Opel van september 1970 tot en met juli 1975 gebouwd. Het was een succesnummer.
Hoewel de Manta niet de eerste coupé was die als zelfstandig model werd gepresenteerd was hij wel een belangrijke speler en wegbereider in het segment van de gezinscoupés, die hun technische basis met civiele modellen deelden. En dat zonder veel uiterlijke gelijkenis te tonen. Dat dat concept voor Opel een schot in de roos was blijkt uit het aantal keer dat de Manta-A werd gebouwd. Bijna 500.000 keer liep hij van de band. Dat is geen wonder, want deze combinatie van betrouwbare techniek en bekorende vormgeving was buitengewoon fraai. En die samenstelling is ook één van de redenen dat de Manta-A ook vandaag de dag nog een heel graag geziene gast is in klassiekerland. Mooi!
De vijftigste verjaardag van deze iconische Opel-modellen wordt dit jaar tijdens verschillende evenementen gevierd. Bijvoorbeeld tijdens de ‘Bodensee Klassik’ klassiekerrally (7-9 mei 2020), waar zes exemplaren van de eerste generatie Ascona (A) én zes stuks van de eerste generatie Manta (A) aan de start verschijnen. Op 28 juni wordt het jubileum groots aangepakt tijdens het ‘Klassikertreffen’ in Rüsselsheim met de aanwezigheid van circa honderd exemplaren van de Ascona A en Manta A. Hier worden circa 30.000 leden van verschillende Opel-clubs verwacht.
De Manta verscheen precies op het juiste moment, want er was veel vraag naar aantrekkelijk gelijnde coupés voor vier personen. Het lijnenspel van de Manta was precies wat de markt wilde. In het eerste volledige verkoopjaar verkocht Opel 56.200 exemplaren. In totaal zijn er 498.553 geproduceerd.
In september 1975 debuteerde de Manta B. Eerst als coupé met twee deuren en een kofferdeksel, vanaf 1978 ook als Combi-Coupé CC met een grote derde deur. Ook de Manta B deelde het platform, de wielophanging en aandrijflijn met de Ascona. Met nieuwe uitvoeringen en motoren hield Opel de Manta B aantrekkelijk en actueel. Bekende versies zijn de SR, de Berlinetta, de GT, de GT/J en de GT/E. In 1979 vervingen nieuwe motoren met bovenliggende nokkenas een aantal oudere motoren. De krachtigste GT/E-motoren, met een cilinderinhoud van 2,0 liter, leverden 77 en 81 kW (105 en 110 pk).
De meest bijzondere en krachtigste Manta B was de 400, die Opel in 1981 op de Autosalon van Genève introduceerde. De Belgische rallycoureur Guy Colsoul en zijn navigator Alain Lopes wonnen in 1984 met de Opel Manta 400 het klassement voor tweewielaangedreven auto’s in de Rally Parijs-Dakar. De laatste twee versies van de Manta B waren de GSi en de GSi Exclusiv, die in kleine aantallen is gebouwd door de Duitse tuningspecialist Irmscher.
In totaal heeft Opel ruim een miljoen exemplaren van de Manta A en B geproduceerd.
Productiecijfers Opel Manta A
Hieronder een overzicht van de productieaantallen van de Opel Manta A:
| Model | Productieaantal |
|---|---|
| Opel Manta A | 498.553 |