Politieauto’s, brandweerwagens en ambulances vormen een heel aparte tak van sport in autoland. Vooral vanwege hun grote ‘sociale functie’. Het zijn de voertuigen die ten tonele verschijnen zodra er narigheid is. Je wilt er eigenlijk niets mee te maken hebben. Maar zodra iemand ernstig gewond raakt, ben je dolblij met het voertuig. Snel en passend handelen is daarbij vereist.
De auto vormt een belangrijk onderdeel in dit proces. Al in 1907 werden de eerste twee ziekenautomobielen in Nederland in gebruik genomen. Da’s best lang geleden. Ze waren natuurlijk niet zoals de ambulances van tegenwoordig. De auto’s waren uitsluitend bedoeld om mensen snel naar het ziekenhuis te krijgen. De uitrusting van de ziekenauto was toen erg beperkt: een EHBO-trommel, een brancard, spalken en soms een zuurstofapparaat. Dat was het.
Na de Eerste Wereldoorlog zag je de voor ziekenvervoer uitgeruste ambulances op grotere schaal in het verkeer verschijnen. Toen na de Tweede Wereldoorlog het aantal ongelukken behoorlijk toe begon te nemen omdat er steeds meer en steeds snellere auto’s rondreden, werden de eerste ambulancediensten opgezet.
De wereld van de ambulances is het domein van Mercedes en Volkswagen. Je ziet een enkele verdwaalde Renault, Opel, Ford Transit of Iveco opduiken, maar eigenlijk stelt dat niet veel voor. Mercedes-Benz komt het meest voor. Niet zo verwonderlijk, zijn ambulance-geschiedenis gaat terug tot voor de Tweede Wereldoorlog. In het Mercedes-Benz Museum te Stuttgart staat één van de eersten. Nog zonder blauwe zwaailichten en zonder sirene.
Zijn bouwjaar is 1937 en met zijn onopvallende grijze lak, toen heel gewoon, onderscheidt hij zich aanzienlijk van de huidige uitvoeringen. Deze ambulance beschikt nog niet over de visuele en akoestische waarschuwingsfuncties die sinds het midden van de 20e eeuw standaard zijn. In vakjargon worden dit de blauwe “zwaailichten” en de “tweetonige sirene” genoemd.
Lees ook: EPC voor Mercedes: Een diepgaande blik
De muziekinstrumentenfabrikant Hohner uit het Duitse Trossingen schafte deze tentoongestelde ambulance ooit aan voor de medische dienst van het bedrijf. De basis wordt gevormd door de Mercedes-Benz 320 (W 142), die dus werd gepresenteerd in 1937. De auto was uitgerust met een 57 kW/78 pk 3.2- liter zescilindermotor. De uitrusting is voor die tijd vrij compleet.
Zodra je de twee zijwaarts scharnierende achterdeuren openslaat, vind je aan de linkerkant - boven elkaar - brancards voor twee patiënten. De onderste brancard kan er snel en met beleid worden uitgehaald. En net zo snel weer worden teruggeplaatst. Dat komt doordat deze op een door een rail geleid rolwagentje rust. De zitbank rechts is vermoedelijk voor een begeleider. Natuurlijk iemand die medisch is geschoold. Er is ook nog een opklapbare stoel. Al met al biedt het voertuig de juiste specificaties voor de zogenaamde ‘achteruitkijkspiegelredding’.
Die term moeten even verklaren. Tot aan de landelijke introductie van de moderne ambulancedienst, fungeerde de paramedicus ook als chauffeur. 86 jaar geleden lag bij een ongeval of een andere medische noodsituatie de focus niet op eerste hulp ter plaatse. Maar wèl op snel en betrouwbaar vervoer naar een ziekenhuis of dokterspraktijk. En de ambulance bood in ieder geval al mogelijkheden voor een spoedbehandeling onderweg. Waaruit blijkt dat bij deze Mercedes 320? Er is een houder voor een cilindrisch object, misschien bestemd voor een gasfles voor ademhaling.
De huidige hulpdienst, met zijn inmiddels vertrouwde organisatiestructuren en speciale voertuigen, werd vanaf de jaren 70 in Duitsland (en Nederland) systematisch opgebouwd. Maar sinds het begin van de 19e eeuw bestonden er echter andersoortige organisaties. Dit waren onder meer openbare, vrijwillige en particuliere ambulancedienstverleners, maar ook bedrijven met een eigen ambulancedienst. Sinds de jaren rond 1890 werden voertuigen als ambulances gebruikt met verschillende soorten aandrijfsystemen.
De carrosserie van deze ambulance uit 1937 werd volgens een gepatenteerd systeem door Lueg in Bochum gebouwd. Hij maakt maximaal gebruik van hoogte en lengte en is speciaal ontworpen voor het vervoeren van patiënten. De voorkant komt tot aan de voorruit overeen met de originele Mercedes-Benz 320. Achter de bestuurderscabine bevindt zich de cabine voor patiënten en begeleiders. Die ruimte is verwarmd. De hulpverleners hebben toegang via de dubbele achterdeur en een zijdeur achter de bijrijder. Deze configuratie bewees zijn waarde.
Lees ook: Gids voor Zekeringen Mercedes Vito W638
Net als in de reguliere personen- en bedrijfsautowereld heeft de ambulance een gigantische transformatie ondergaan. Tegenwoordig is het bijna een mobiele operatiekamer in plaats een voertuig dat eerste hulp bij ongelukken verleent. Technisch gezien is het bijna een wonder! En hier was het een serieuze ambulance!
In Nederland kunnen we er ook wat van met de Mercedes ambulancewagens. Het vervoeren van patiënten per ambulance hoeft niet altijd met spoed. Hiervoor gebruikt men het type BLS, deze ambulances zijn bestemd voor het vervoeren van inmobiel patienten. Hierbij kunt u denken aan het voeren van een patiënt van ziekenhuis naar ziekenhuis waar geen spoed bij vereist is. Deze ritten kunnen worden uitgevoerd door verschillende typen voertuigen.
Dit voertuig is opgebouwd door Miesen voor VZA internationaal. Deze zeer aerodynamische lijn word veel ingezet voor internationaal vervoer. Dit voertuig is opgebouwd door Miesen. Onze innovatieve vakmensen hebben overal een oplossing voor. Daardoor krijgt u bij samenwerking met Tulatech de hoogst mogelijke standaard op het gebied van in en -ombouw van uw vervoersmiddel.
Gegevens van de Mercedes Vario Ambulance
Een term uit de bestelwagenwereld.
Hieronder volgt een overzicht van de specificaties van de Mercedes Vario, die vaak als basis diende voor ambulances:
Lees ook: Informatie over Mercedes-Benz Autoverzekeringen
Mercedes Vario Ambulance? Ex Isle of Wight JUMBULANCE. Whats it like?
Motor
In de 17 productiejaren zijn vooral de uitlaatgasemissiewaarden van de dieselmotoren met hoge torsie verbeterd. Aanvankelijk was er keuze uit vier motortypes, waaronder een 5-cilinder dieselmotor en drie viercilinder motoren. De viercilinder dieselmotor met 4,9 liter inhoud werd aangeboden met 75 kW (102 pk), 90 kW (122 pk) en 100 kW (136 pk). Voor de injectie werd het plug-in pump-line-nozzle systeem (UPS/PLD) gebruikt.
Met het oog op de steeds strengere emissierichtlijnen heeft Mercedes in 2006 de uitlaatgaswaarden aanzienlijk verbeterd door middel van de SCR-dieseltechnologie. BlueTec 4/5 maakt naleving van Euro 5 normen mogelijk. Typisch voor een bestelwagen, werkt het voertuig op basis van achteraandrijving. De modellen 813 DA, 816 DA en 818 DA zijn ook verkrijgbaar met all-wheel drive.
Afmetingen
Met een toegestaan totaalgewicht van 5.990 tot 7.490 kilogram, een laadvermogen van 10,4 tot 17,4 kubieke meter en een laadvermogen tot 3,9 ton wordt de Vario terecht beschouwd als een reus op het gebied van laadvermogen. En talloze varianten - enkele of dubbele cabine, met kipper of platform, als bus of speciale uitvoering - breiden het vervoersaanbod uit.
De lengte varieert van 5,22 meter tot 8,23 meter met een totaal gewicht van 4,8 ton tot 7,5 ton. Op verzoek kon de plafondhoogte worden verhoogd van 1,76 meter tot 1,94 meter, wat lange mensen bijzonder gelukkig maakte.
Varianten
De Mercedes Vario wordt aangeboden in meer dan 60 varianten en meer dan 500 opties. Het eerste getal in de modelaanduiding geeft het toelaatbare totaalgewicht aan.
Prijs
Als nieuwe auto kost het kleinste basismodel in de meest elementaire uitrusting (613D-chassis) al 55.359 euro. Topmodellen zoals de 818 DA kosten 88.155 euro. Gebruikte voertuigen onder de 10.000 euro zijn met een beetje geluk ook in Nederland te vinden. Veel modellen worden echter nog steeds aangeboden tot 20.000 euro en meer. Helaas is de Vario zeer roestgevoelig, vooral op de wielkasten, waarmee bij de aankoop rekening moet worden gehouden. Men moet ook altijd in gedachten houden dat de nuttige lading waarschijnlijk meerdere jaren op bouwplaatsen heeft doorgebracht.
Design
Exterieur
Dat de Mercedes Vario op sommige punten identiek is aan zijn voorganger, de T 2, blijkt ook uit zijn uiterlijk. Alleen de koplampen en de richtingaanwijzers zijn licht gewijzigd. Verder hebben we te maken met een typisch werkapparaat dat uitblinkt door zijn innerlijke waarden.
Interieur
De diversiteit van de uitrusting is niet alleen merkbaar in de motor en de afmetingen, maar ook in het interieur. Ondanks alle extra elementen die tegen meerprijs verkrijgbaar zijn, is de cockpit erg sober. Functionaliteit en overzichtelijkheid vormen het interieur. Daarom vertegenwoordigden seriële stuurbekrachtiging en een radio tegen meerprijs de hoogste verwachtingen. De stoffen of kunstleren stoelen zijn daarentegen individueel verstelbaar, robuust en comfortabel. Grote buitenspiegels en een brede voorruit bieden veel overzicht.
Veiligheid
Voor de veiligheid dienden de intern geventileerde hydraulische remschijven voor en achter vooral om het voertuig snel tot stilstand te brengen, zelfs met veel lading. Het 2-circuit perslucht/hydraulische remsysteem met automatische remverstelling kan tegen meerprijs worden uitgebreid met een motorrem. Een standaard laadafhankelijke remkrachtverdeling (ALB) op de achteras helpt ook bij het stoppen. In het interieur wordt de bestuurder beschermd door een frontairbag. Deze veiligheidsmaatregel is echter niet beschikbaar in de vierwielaangedreven versie van de Mercedes Vario.
Alternatieven
De Mercedes Vario heeft geen directe opvolger. Wie toch bij de Duitse autofabrikant wil blijven, staat voor een keuze: Sprinter of vrachtwagen. Moderne Sprinters zijn beter uitgerust dan de Vario. Ze werken met krachtige motoren en worden bestuurd via een intelligent bedieningsconcept. Ze zijn echter erg duur en zwaar, waardoor het totale laadvermogen afneemt. De Atego daarentegen wordt beschouwd als een vrachtwagen met een hoog comfortniveau. Maar hij is erg luidruchtig, duur en - het is een vrachtwagen.
Het kwartet Fiat Ducato, Citroen Jumper, Peugeot Boxer en Opel Movano is een goedkoop alternatief voor de Sprinter. Geproduceerd onder de Stellantis groep, verschillen deze bestelwagens slechts weinig van elkaar. Zij doen concessies op het gebied van uitrusting en prestaties. Als je een goedkopere truck zoekt, is het de moeite waard om eens te kijken naar de Mitsubishi Fuso Canter. De kleine Japanse truck slaat overal een goed figuur en is lijkt qua constructie veel op de Vario, want beide zijn van Daimler Trucks. Helaas is de bestuurderscabine vrij smal en het plafond laag, zodat lange mensen snel ruimteproblemen krijgen.