De Opel Manta is een automodel dat in september 1970 werd gepresenteerd. De Opel Manta is vernoemd naar de gelijknamige pijlstaartrog. Voor Opel was de Manta een stap in een nieuwe richting. De Manta verscheen precies op het juiste moment, want er was veel vraag naar aantrekkelijk gelijnde coupés voor vier personen. In het eerste volledige verkoopjaar verkocht Opel 56.200 exemplaren. In totaal zijn er 498.553 geproduceerd.
In 1979 vervingen nieuwe motoren met bovenliggende nokkenas een aantal oudere motoren. De krachtigste GT/E-motoren, met een cilinderinhoud van 2,0 liter, leverden 77 en 81 kW (105 en 110 pk).
Laten we eens dieper ingaan op de specificaties van de Opel Manta GTE uit 1979, een model dat bekend staat om zijn prestaties en design.
De Geboorte van een Logo
Maar hoe werd dat logo dan bedacht? De gestileerde rog als logo van de Manta ontstond toen George Gallion - destijds Opels hoofdontwerper - kort voor de start van de productie van de Manta een bezoek bracht aan Jacques Cousteau. Gallion: “We hadden de naam Manta al gekozen, want het gebruik van dierennamen voor auto’s paste helemaal in de tijdgeest. We wilden de nieuwe auto ook een fraai specifiek logo geven, maar hadden geen goed voorbeeld.
Daar keek Gallion urenlang door Cousteaus archief met beelden van mantaroggen. Uiteindelijk vond hij een afbeelding van een gigantisch exemplaar, gezien van de onderkant tegen een heldere achtergrond. De Opel Manta debuteerde in september 1970 - heel toepasselijk in Timmendorfer Strand, een plaats aan de Oostzee, in Noord-Duitsland.
Lees ook: Bekijk de volledige analyse van de Opel Grandland automaat.
Technische Specificaties van de Opel Manta GTE 1979
Hieronder een overzicht van de belangrijkste technische specificaties van de Opel Manta GTE uit 1979:
| Specificatie | Details |
|---|---|
| Carrosserie | Coupé |
| Aantal deuren | 2 |
| Brandstof | Benzine |
| Transmissie | Handgeschakeld |
| Aantal cilinders | 4 |
| Cilinderinhoud | 1979 cc |
| Vermogen | 81 kW / 110 PK |
| Gewicht | 1016 kg |
Design en Uitvoeringen
Het lijnenspel van de Manta was precies wat de markt wilde. In 1972 werd de Manta ook leverbaar met een 44 kW (60 pk) 1,2-litermotor. En in november dat jaar verscheen de rijk uitgeruste Manta Berlinetta. Die was standaard uitgerust met een sportstuur, achterruitverwarming, halogeenkoplampen, elektrische ruitensproeier en een met vinyl bekleed dak.
Opel introduceerde in 1974 de Manta GT/E met een 77 kW (105 pk) sterke 1,9-litermotor met Bosch L-Jetronic-brandstofinspuiting. Deze versie van de Manta voldeed aan de heersende mode van matzwarte afwerkingsdetails in plaats van chroom. Het laatste speciale model verscheen in 1975: de op de GT/E gebaseerde ‘Black Magic’.
In september 1975 debuteerde de Manta B. Eerst als coupé met twee deuren en een kofferdeksel, vanaf 1978 ook als Combi-Coupé CC met een grote derde deur. Ook de Manta B deelde het platform, de wielophanging en aandrijflijn met de Ascona.
Met nieuwe uitvoeringen en motoren hield Opel de Manta B aantrekkelijk en actueel. Bekende versies zijn de SR, de Berlinetta, de GT, de GT/J en de GT/E.
Lees ook: Alles over de Opel Combo
De Manta 400 en Andere Speciale Modellen
De meest bijzondere en krachtigste Manta B was de 400, die Opel in 1981 op de Autosalon van Genève introduceerde. De Belgische rallycoureur Guy Colsoul en zijn navigator Alain Lopes wonnen in 1984 met de Opel Manta 400 het klassement voor tweewielaangedreven auto’s in de Rally Parijs-Dakar.
De laatste twee versies van de Manta B waren de GSi en de GSi Exclusiv, die in kleine aantallen is gebouwd door de Duitse tuningspecialist Irmscher. In totaal heeft Opel ruim een miljoen exemplaren van de Manta A en B geproduceerd.
In 1979 begon het werk aan een rally-spec Opel. Zowel de Ascona B als de Manta B werden hiervoor gebruikt. Opel sloot zich aan bij de Duitse tuner Irmscher en Cosworth in Groot-Brittannië om de 400 te maken. Cosworth kreeg de taak om een 16-kleppen 2-nokker kop te ontwikkelen voor het CIH-spec motorblok, en Irmscher, die eerder in 1977 en 78 had bewezen dat ze hun weg kenden met het bouwen van een Opel door de i2800 te maken, moest het exterieur en interieur van de auto's ontwerpen.
De resultaten waren niet slecht. Opel had echter problemen met de motor. Het eerste idee om een 2.0-liter motor te gebruiken en vervolgens de 16-kleppen kop van Cosworth te gebruiken, gaf gewoonweg niet genoeg vermogen. Het probleem was dat de koppen al waren gebouwd, dus de koppen werden passend gemaakt voor het CIH-type 4-cilinder motorblok. Zo bouwden ze een ongebruikelijke motor met een 2.0-liter motorblok en een gesmede krukas met een slag van 85 mm en eindigden met een 2.4-liter motorblok.
Opel leverde de eerste 23 exemplaren in 1981, die herkenbaar waren aan het frontrooster met 2 sleuven (1982, 83 en 84 modellen hadden 4 sleuven roosters). De auto's werden geleverd als zowel straatauto's als fabriekstunede rallyauto's. De straatauto's, bekend als Phase 1-auto's, waren luxe versies van de bekende Manta B Coupé.
Lees ook: Opel Astra uit 2000 taxeren
Hoewel alle wijzigingen om de carrosserie sterker te maken nog steeds werden doorgevoerd, werden de auto's geleverd met allerlei exclusieve pakketten. Recaro stoelen met grote Opel-badges op de stof, een Irmscher lederen stuurwiel, en zelfs koplampreinigers werden gemonteerd.
De auto's werden allemaal geleverd in Arctic White kleur, met witte Ronal lichtmetalen velgen van 7x15". De motor was voorzien van een Bosch LE injectiesysteem en het vermogen was 144 PS (106 kW).
Phase 2 was echter heel anders. Hij had grote verlengde wielkasten voor en achter, gemaakt van materialen zoals carbon en kevlar om het gewicht laag te houden, lichtgewicht deuren, motorkap, spoilers en ramen. De wielen waren nog steeds van Ronal, maar nu met een maat van 8x15" voor en 10x15" achter.
Het motorvermogen was 230 PS (169 kW) met behulp van een set 48 mm (1,9 in) DCOE-stijl carburateurs, en de auto's konden worden geleverd met verschillende versnellingsbakken van ZF en met verschillende achterasopties zoals LSD.
Phase 3, wat ook een term is die wordt gebruikt als men het heeft over de i400's, was geen fabrieksafstemming. Veel racers van die tijd lieten hun garages de motor nog verder afstellen.
De Manta 400 werd in totaal geproduceerd in 245 exemplaren volgens de homologatieregels van FISA (tegenwoordig FIA). Maar de i400 bracht ook enkele andere "i"-modellen voort: De eerste was de i200, die in feite een GSi-model Manta B was met het meeste uiterlijk van de Manta 400. Er werden er 700 gemaakt en worden nog steeds als een verzamelobject beschouwd. De i200 gebruikte een licht getunede 2.0E motor die 125 PS (92 kW) leverde.
Er was ook de i240, die zeldzamer is omdat er slechts 300 werden geproduceerd. Deze is uitgerust met het i400-motorblok, maar met een normale achtkleppen gietijzeren kop van de 2.0E motor.
Ook Irmscher zelf probeerde de Manta te bouwen volgens hun eigen specificaties. De reden dat ze werden gebruikt voor het 400-project was dat ze in 1977 een Manta B 1.9S uit 1977 hadden genomen en er een 2.8-liter H-spec motor uit de Opel Admiral van die tijd in hadden geplaatst.
Het succes was beperkt, hoewel de auto's werden tentoongesteld op de Autosalon van Genève in 1977. De auto's waren in speciale kleuren gespoten, waardoor ze de bijnaam "Paradiesvogel" (Paradijsvogel) kregen vanwege het regenboogachtige kleurthema op de auto's.
Na het succes van de 400 (en i200/240) probeerde Irmscher opnieuw de lay-out met 6 cilinders. Dit keer produceerden ze de krachtigste Manta B die ooit op de openbare markt werd uitgebracht, de Irmscher i300. In 1985 kocht Irmscher 29 Manta 400-auto's van Opel, die op voorraad waren.
De auto's hadden geen versnellingsbak of motor, maar waren uitgerust met de Phase 2-uitrusting. Irmscher installeerde de nieuwe 3.0-liter LE-motor uit de Monza en Senator-modellen, die 176 PS (129 kW) en 232 N⋅m (171 lb⋅ft) koppel leverde. Het vermogen werd overgebracht naar een grote Getrag 265-versnellingsbak, op een 3.18:1 LSD-achteras, wat de auto indrukwekkende specificaties gaf.